Πεπρωμένον

Βαρέθηκες να κυνηγάς γίγαντες και χίμαιρες,
η γνώση βάρυνε την πανοπλία,
και είναι δύσκολο να σηκώνεσαι,
όλο να ορθώνεσαι,
όταν σε ρίχνουν.

Μα οι ιστορίες των βιβλίων έχουν ψυχή και σε στοιχειώνουν.
Και είναι η ιπποσύνη έμφυτη,
όσο κι αν θες, αδύνατο να την αποδιώξεις.

Είναι της μοίρας σου γραφτό,
Πάντα (μέχρι το τέλος) να κυνηγάς ανεμόμυλους.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ Ο ΛΟΧΙΑΣ ΟΤΤΟ V...

Σε τούτη τη φωτογραφία ήμουνα νέος κοντά 22 χρονώ. εδώ η γυναίκα που αγαπούσα: η γυναίκα μου
Τη λέγανε Μάρθα. έσφιγγε το γιό μου με λαχτάρα στην αγκαλιά της
Δε μου'πε: "χαίρομαι που πας να πολεμήσεις". Έκλαιγε σαν ένα μικρό κοριτσάκι.
Κι εδώ κάποιο σπίτι παλιό μ'έναν κήπο στη μέση και μ'άνθη...
...Θυμάσαι όταν ήμασταν παιδιά είχαμε ένα ξύλινο άλογο και μια γυαλιστερή τρομπέτα
Τα βράδυα ξαγρυπνούσαμε στα βιβλία με τις αρχαίες ηρωικές ιστορίες
Τον αθώο μας ύπνο τυράννησαν οι αντίλαλοι των φημισμένων πολεμίστων
Ύστερα τα ξεχάσαμε όλα αυτά σε μια γωνιά γελώντας για τα παιδιαστικά καμώμαματα.
Ίσως αύριο μια τόση τρυπίτσα μου χαράξει το μέτωπο
Ω μια τρυπίτσα που χωρά όλο τον πόνο των ανθρώπων
Ποιός είμαι; Που βρίσκομαι; Σκίστε τα ρούχα μου εδώ μπροστά στο στήθος
Ίσως θα βρείτε ακόμα τ'όνομα μου σκαλισμένο. Ποιός το θυμάται;
Ψάξτε τα ρούχα μου ακόμα... Εδώ ήμουνα νέος 22 μόλις χρονώ
Κι εδώ μια γυναίκα που σφίγγει με λαχτάρα ένα παιδί στην αγκαλιά της.

(Έκλαιγε αλήθεια όταν έφευγα σαν ένα μικρό κοριτσάκι).