Α ρε πολιτικέ,
που μου’λεγες, πως θέλεις να με σώσεις…
τωρά που σε
χρειάστηκα, εβιάστηκες να κλώσεις!
Ήθελα-σε δίπλα
μου-τζιαμέ, να με υποστηρίξεις,
αλλά εσύ στους…
«ειδικούς» βκιάστηκες να με ρίξεις.
Είπα σου: «Δεν ενν λογικά τούτα που μας διατάσσουν».
Και εσύ μου
αποκρίθηκες...
«Κάμε σαν σε προστάσσουν».
Είπα σου…
«Οι στράτες που
μας πέρνουσιν, μέσ’ σε κρεμμό’δηγούσιν»!
Είπες μου…
«Εσένα… δεν σου
πέφτει λός, ξέρουν τι μας λαλούσιν».
Λαλώ σου: «Ενν
προχειρότητες, τούτες ουλλές οι “λύσεις”».,
Είπες μου: «Επολληλόησες,
ενν κάλλιο να σιωπήσεις...»
Θωρώ την
κολοσυρμαθκιά, τα βάσανα ενν πίσω…
τους φίλιους
πολιτικούς, πώς τάχα να τους πείσω;
Μέσα στον νουν
μου έβαλλα πως δεν το’χω το λέγειν,
μα, φίλος μου
εξήγησε, πως: φταίει το «εκλέγειν».
«Ρε φίλε, δεν
κατάλαβες τούτον το πράμα ’κόμα;
Πως πλέον, στην
πολιτική, πρώτα μετρά το κόμμα;»
Οπόταν,
αντιλήφθηκα πως δεν ενν θέμα λόγου,
ενν θέμα ψήφων
τελικά, και όχι διαλόγου.
Άμαν συμφέρει,
ακούμεν του αυτού που ενν 'δικός',
αν δεν συμφέρει,
λέμεν του: “Μιλά ο ειδικός”.
Οπόταν σκέφτομαι
και εγώ ν’αλλάξω ηγεσία,
για σύμβουλο μου
όρισα… τον μάντη Τειρεσία.
Και είπε αυτός ο
“ειδικός” πως:
Θα μου φέρει γούρι...
σε κόμματος
πολιτικούς... να πω: “Έχει αγγούρι”!
