Ύμνος και αίνος

Κάποιους στοίχους, τους σιγοψιθύριζε...
Δεν άφηνε τη φωνή του να ηχήσει.
Δεν άφηνε τη ψυχή του να ξεχειλίσει.
Ήταν στίχοι που έφερναν φουρτούνα στη ψυχή
και ίσως κάποιο κύμα να του μούσκευε τα μάτια.

Κάποιους ύμνους, τους σιγομουρμούριζε...
Δεν άφηνε το μυαλό να τους ξεχάσει.
Δεν άφηνε το πνεύμα του να τους πετρώσει.
Ήταν ύμνοι που έβαζαν άσπρο στο γαλάζιο,
ράντιζε η αρμύρα τον αέρα και έδιναν γεύση στη ζωή.

Πώς να πορευτεί στεγνός ενώ τριγύρω ήταν η θάλασσα;

Μυθιστορία χωρίς πτέρνα

Η ιστορία του ελληνικού μύθου,
ο μύθος της ιστορίας του Έλληνα,
του δίδαξαν της τραγωδίας το αναπόφευκτο.

Η εύνοια της τύχης δεν τον γελούσε,
μέσα του ένοιωθε ότι οι μοίρες του προόριζαν μια ανατροπή.

Το έργο της ζωής του δεν θα 'ταν μονότονο,
σαν χολιγουντιανή ταινία θα φύλαγε μια έκπληξη λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι,
σαν αρχαιοελληνικός μύθος θα είχε τραγικό το τέλος.

Μα αν το τέλος το ορίζουν οι μοίρες, τι θα 'πρεπε να κάνει;

Μόνο να ζήσει ορθός όσο μπορούσε
και να πράττει αυτόνομα,
με γνώμονα τον Ήλιο της Δικαιοσύνης!

Προγόνοι

Από που να ζητήσουμε βοήθεια;
Σε ποιούς προγόνους να προσευχηθούμε;
Σε ποιούς θεούς να κάνουμε δέηση;

Κτίζαμε Βαβυλώνες,
τι γλώσσα να μιλήσουμε στο παρόν;
Προδώσαμε τους νεκρούς μας,
πώς να τους καλέσουμε σήμερα δίπλα μας;
Θυσιάσαμε στο χρυσό μοσχάρι,
πώς τώρα θα ανάψουμε το κερί;

Άτλας

Αργά περιστρέφεται,
ζητάει τριγύρω νέα πράγματα να δει,
μα πάντα τα ίδια, τα γνωστά, τα βαρετά,
και τους ώμους, να βαραίνει ο κόσμος.

Είχε κουραστεί πολύ,
όχι τόσο απ' το φορτίο αλλά απ' την μονοτονία,
απ' την αδυναμία να ξεφύγει.

Και η συνήθεια του τραβούσε, προς τα τάρταρα,
των χειλιών τις άκρες.
Η μονοτονία του σφαλούσε το στόμα.
Η μοναξιά του πάγωνε το βλέμμα.

Δεν ήλπιζε σε κανένα Ηρακλή,
τα χρυσά μήλα είχαν μαζέψει προ πολλού
οι Εσπερίδες.

Μόνο κάποιοι περαστικοί του κέντριζαν πρόσκαιρα το ενδιαφέρον.
"Όμορφος ο κόσμος που κρατάτε!" έλεγαν
όσοι τολμούσαν να πλησιάσουν στο Τιτάνα....
Μα αυτός δεν μπορούσε πλέον να τον δει.

Προσπαθούσε να θυμηθεί,
τον καιρό του Κρόνου και του Ουρανού,
τον καιρό της δόξας,
τον καιρό των θεών και των ηρώων...

Μα στη σκέψη του δεν έρχονταν παρά οι Εκατόγχειρες, οι Κύκλωπες,
τα άγρια γεννήματα της πρώτης μάνας Γης!

Χαίρε... Χάροντα

Ζύγιασε την τιμή και τη ζωή του και
το βάρος της ζωής δεν άξιζε την τιμή του.

Να ήταν απόφαση της στιγμής, της ώρας, της μέρας...
ή πορεία προδιαγεγραμμένη;
Επιλογή μήπως δική του
ή της Λάχεσης;

Την έφερνε λέω, μέσα του, τέτοια κατάληξη
ωρίμαζε από καιρό, έρεε στο αίμα του.
Ήταν προειλημμένη... και τόσο δική του, τόσο ψύχραιμη, τόσο μελετημένη.
Στην Άτροπο, έλαχε απλώς το τέρμα της κλωστής να δείξει!

Αντίκρισε κατάματα τον Χάροντα και δεν δείλιασε.
Τον χαιρέτισε μ ένα γνέψιμο.

Μα η ματιά του σάστισε τον βαρκάρη των ψυχών,
δεν το 'χε συνήθεια να αντικρίζει μάτια στο ύψος με τα μάτια του, ξαφνιάζεται.
Το σκοτεινό βλέμμα του γιού της Νύχτας χάνει την προσήλωση του,
προς στιγμής ο Χθόνιος χαμηλώνει τη ματιά.
Πισωπατεί το Τέλος, κοντοστέκεται,δεν δίνει το μοιραίο κτύπημα.
Δοκιμάζει τις αντοχές, η αιώνια Θλίψη θαυμάζει το κουράγιο, αργά ρουφά τη δύναμη.

Και ο μελλοθάνατος, μεταξύ ζωής και μη ζωής, για στιγμές ατελείωτες, βασανισμένες,
στέκεται όρθιος με δεκανίκι μια δύσκολη απόφαση -που λήφθηκε τόσο εύκολα.

Για μια στιγμή, αναποφάσιστος, ζητάει... χρόνο˙ "περισσότερο χρόνο",

μια μόνο στιγμή, ανθρώπινη, φευγαλέα.

Δεν δειλιάζει, δεν ελπίζει, ακολουθεί απλά το μόνο δρόμο που ήξερε,
το δρόμο της Αρετής.