Ύμνος και αίνος

Κάποιους στοίχους, τους σιγοψιθύριζε...
Δεν άφηνε τη φωνή του να ηχήσει.
Δεν άφηνε τη ψυχή του να ξεχειλίσει.
Ήταν στίχοι που έφερναν φουρτούνα στη ψυχή
και ίσως κάποιο κύμα να του μούσκευε τα μάτια.

Κάποιους ύμνους, τους σιγομουρμούριζε...
Δεν άφηνε το μυαλό να τους ξεχάσει.
Δεν άφηνε το πνεύμα του να τους πετρώσει.
Ήταν ύμνοι που έβαζαν άσπρο στο γαλάζιο,
ράντιζε η αρμύρα τον αέρα και έδιναν γεύση στη ζωή.

Πώς να πορευτεί στεγνός ενώ τριγύρω ήταν η θάλασσα;