Ύμνος και αίνος

Κάποιους στοίχους, τους σιγοψιθύριζε...
Δεν άφηνε τη φωνή του να ηχήσει.
Δεν άφηνε τη ψυχή του να ξεχειλίσει.
Ήταν στίχοι που έφερναν φουρτούνα στη ψυχή
και ίσως κάποιο κύμα να του μούσκευε τα μάτια.

Κάποιους ύμνους, τους σιγομουρμούριζε...
Δεν άφηνε το μυαλό να τους ξεχάσει.
Δεν άφηνε το πνεύμα του να τους πετρώσει.
Ήταν ύμνοι που έβαζαν άσπρο στο γαλάζιο,
ράντιζε η αρμύρα τον αέρα και έδιναν γεύση στη ζωή.

Πώς να πορευτεί στεγνός ενώ τριγύρω ήταν η θάλασσα;

Μυθιστορία χωρίς πτέρνα

Η ιστορία του ελληνικού μύθου,
ο μύθος της ιστορίας του Έλληνα,
του δίδαξαν της τραγωδίας το αναπόφευκτο.

Η εύνοια της τύχης δεν τον γελούσε,
μέσα του ένοιωθε ότι οι μοίρες του προόριζαν μια ανατροπή.

Το έργο της ζωής του δεν θα 'ταν μονότονο,
σαν χολιγουντιανή ταινία θα φύλαγε μια έκπληξη λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι,
σαν αρχαιοελληνικός μύθος θα είχε τραγικό το τέλος.

Μα αν το τέλος το ορίζουν οι μοίρες, τι θα 'πρεπε να κάνει;

Μόνο να ζήσει ορθός όσο μπορούσε
και να πράττει αυτόνομα,
με γνώμονα τον Ήλιο της Δικαιοσύνης!