Αφήστε μας

Όχι, δεν θα ξανα-παρουμε την Τροία!
Δεν θα φιλοξενησουμε ποτέ τον Πάρη.
Δεν θα έχουμε άλλο Αγαμέμνωνα για βασιλιά.
Δεν θα επιτρέψουμε στον Καλχα να εξηγήσει τον χρησμό.
Διαλύσαμε πλέον τα πλοία μας,
φτιάξαμε καλύβια δίπλα στα αρχαία μας.
Όμως αφήστε ήρεμη την εστία μας.

Όχι, δεν θα ξανα-φέρουμε νέα πολιτεύματα!
Δεν θα δώσουμε πια δύναμη στο λαό.
Δεν θα αναγάγουμε τον ιδιώτη σε πολίτη.
Δεν θα μορφώσουμε ξανά πολίτες σε θέατρα και ωδεία.
Πέρασαν αυτές οι εποχές,
τώρα ζούμε την εποχή του ρευστού.
Όμως αφήστε μας να φιλοσοφήσουμε τα πράγματα.

Όχι, δεν θα ξανα-χτίσουμε Παρθενώνες!
Δεν θα δώσουμε άλλο χρησμό απ'τους Δελφούς.
Δεν θα μιλήσουμε με τους Ολυμπιους.
Δεν θα υμνήσουμε την Κύπριδα.
Έχουμε τώρα τους ίδιους Αγίους Τόπους και Θεό.
Όμως αφήστε μας να Τον ψάλλουμε στη γλώσσα μας.

Όχι, δεν θα ξανα-πάμε μισθοφόροι στον Κύρο!
Δεν επικρατήσουμε των στρατιωτών του Μεγάλου Βασιλέα.
Δεν θα βρούμε τη θάλασσα πέρα απ'τα βουνά της Περσίας.
Δεν θα το ιστορήσουμε για τις επόμενες γενιές.
Πάει καιρός που θάψαμε το σπαθί κάτω απ'τον ογκόλιθο .
Όμως αφήστε μας να να κρατήσουμε το στυλό.

Όχι, δεν θα ελευθερώσουμε τις πατρίδες μας!
Δεν θα μας ενώσει κανένας στρατηλατης.
Δεν θα ξυπνήσει κανένας βασιλιάς.
Δεν θα ακολουθησουμε κανένα ηγέτη για χάρη της πατρίδας.
Πάει καιρός που αντί για στρατηγική κάνουμε πολιτική.
Όμως αφήστε μας να νιώθουμε Έλληνες.

Ασκητική

Απ'την αρχή της λειτουργιάς
μια δαιμονική σκέψη του 'καιγε το μυαλό:
- Τι να συμβαίνει όταν πολλοί τέτοιοι εκκλησιάζονται συνάμα;

Ο πνευματικός του, το 'πε καθαρά:
"Σε κάθε αμετανόητο, υπάρχει ένας μικρός διάβολος.
Ο μόνος τρόπος να διωχθεί, είναι η μεταμέλεια και η πραγματική μετάνοια."

Μα ήξερε πως λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά μετανοούν.
Ελάχιστοι οι αληθινά μεταμελημένοι...

- Τι να συμβαίνει όταν πολλοί τέτοιοι συναθροίζονται;

Αφού δεν μετανοούν πραγματικά,
κάθ' ένας φέρει μαζί του, μέσα του, ένα μικρό διάβολο.
Όπου πολλοί αμετανόητοι, πολλοί οι μικροί διαβόλοι.

- Τι να συμβαίνει όταν πολλοί τέτοιοι συγκεντρώνονται;

Και τότε, το καλογεροπαίδι, το είδε καθαρά:
- Όπου πολλοί αμετανόητοι, υπάρχει ο Διάβολος!
- Όπου κόσμος πολλής, ο Σατανάς!

Και έτρεξε έξω από την εκκλησιά.
Έτρεξε μακρυά απ' την πανήγυρη.
Έτρεξε, ωσότου δεν άκουγε ψυχή.

Καταϊδρωμένος... γονάτισε,
έσκυψε στη γη,
έγινε ένα με τις μεγάλες πέτρες.

Ύστερα,
ανασηκώθηκε,
τρίς έκανε το σταυρό του,
και...
μετανόησε!

Δρυὸς πεσούσης

"δρυὸς πεσούσης πᾶς ἀνὴρ ξυλεύεται"
- Μενάδρου Γνῶμαι μονόστιχοι (123)

Ο δρυς στην αυλή, έπεσε αδόκητα!

Οι νοικοκυραίοι σάστισαν,
έριξαν το βλέμμα χαμηλά.

Μέχρι ωσότου να συνέλθουν,
το κακό ολοκληρώθηκε.

Τον κορμό πήρε ο τάδε,
τα χοντρά κλωνιά ο δείνας,
στην αυλή έμειναν τα χαμόκλαδα.

Μετά από χρόνια,
οι νοικοκυραίοι, ηλιοκαμένοι, αποδήμησαν.
Μετά από πολλά χρόνια,
οι γιοί, συνήθισαν χωρίς τη δροσιά του.

Μετά από δεκάδες χρόνια,
τα εγγόνια, αποδέχθηκαν την απουσία του.

Μα όσοι ξυλεύτηκαν,
ζήτησαν εν καιρώ και τα ρέστα!

Λωτοφάγοι

"ἔνθεν δ᾽ ἐννῆμαρ φερόμην ὀλοοῖς ἀνέμοισινπόντον ἐπ᾽ ἰχθυόεντα· 
ἀτὰρ δεκάτῃ ἐπέβημεν γαίης Λωτοφάγων, οἵ τ᾽ ἄνθινον εἶδαρ ἔδουσιν.
ἔνθα δ᾽ ἐπ᾽ ἠπείρου βῆμεν καὶ ἀφυσσάμεθ᾽ ὕδωρ, αἶψα δὲ δεῖπνον ἕλοντο θοῇς παρὰ νηυσὶν ἑταῖροι.
αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ᾽ ἐπασσάμεθ᾽ ἠδὲ ποτῆτος, δὴ τοτ᾽ ἐγὼν ἑτάρους προΐειν πεύθεσθαι ἰόντας,
οἵ τινες ἀνέρες εἶεν ἐπὶ χθονὶ σῖτον ἔδοντες ἄνδρε δύω κρίνας,
τρίτατον κήρυχ᾽ ἅμ᾽ ὀπάσσας. οἱ δ᾽ αἶψ᾽ οἰχόμενοι μίγεν ἀνδράσι Λωτοφάγοισιν·
οὐδ᾽ ἄρα Λωτοφάγοι μήδονθ᾽ ἑτάροισιν ὄλεθρον ἡμετέροις, ἀλλά σφι δόσαν λωτοῖο πάσασθαι.
τῶν δ᾽ ὅς τις λωτοῖο φάγοι μελιηδέα καρπόν, οὐκέτ᾽ ἀπαγγεῖλαι πάλιν ἤθελεν οὐδὲ νέεσθαι, 
ἀλλ᾽ αὐτοῦ βούλοντο μετ᾽ ἀνδράσι Λωτοφάγοισι λωτὸν ἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι.
τοὺς μὲν ἐγὼν ἐπὶ νῆας ἄγον κλαίοντας ἀνάγκῃ, νηυσὶ δ᾽ ἐνὶ γλαφυρῇσιν ὑπὸ ζυγὰ δῆσα ἐρύσσας.
αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρουςσπερχομένους νηῶν ἐπιβαινέμεν ὠκειάων,
μή πώς τις λωτοῖο φαγὼν νόστοιο λάθηται.
οἱ δ᾽ αἶψ᾽ εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληῖσι καθῖζον, ἑξῆς δ᾽ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς."
- Ὁμήρου Ὀδύσσεια, Ραψωδία Ι §83-§99

Οι ιθαγενείς είχαν τις δικές τους συνήθειες.
Είχαν ορισμένους τους ρυθμούς.
Πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο,
πάντα με αφοσίωση στα κοινά,
πάντα με πίστη στη Μητέρα.

Οι ξένοι, προσεκτικά, ζύγωσαν στην εκκλησία του Δήμου.
Ο πρωθιερέας είδε το φόβο στα βαθουλωμένα μάτια τους,
κατάλαβε ότι καιρό παράδερναν στα κύματα,
ένιωσε τη δίψα τους να αράξουν κάπου απάνεμα.

Οι ιθαγενείς άνοιξαν τα χέρια και ήταν γεμάτα άνθια.
Οι ξένοι έγιναν δεχτοί σαν ομογάλακτοι,
τους υποσχέθηκαν γη και ύδωρ και αγάπη.
Ένιωσαν ότι βρέθηκαν πια εκεί που ανήκουν,
και έριξαν τις άμυνες, άφησαν στα πλοία τις έγνοιες.

Αβίαστα κάθισαν στο εορταστικό τραπέζι,
εύκολα μυήθηκαν στους ρυθμούς των ιθαγενών,
ελεύθερα γεύτηκαν του λωτού τη σάρκα.

Η φωνή του Οδυσσέα δεν τους άγγιζε.
Τα μέλη δεν έπαιρναν πλέον εντολές απ'την κεφαλή.

Και έγιναν οι ναύτες Λωτοφάγοι,
άλλαξαν πλέον τους ρυθμούς,
έστρεψαν αλλού την αφοσίωση,
έχασαν επαφή με το κεφάλι.

Ώσπου, με βία τους έσυραν στα πλοία,
τα χέρια τους έδεσαν σφικτά στα κουπιά,
και βρέθηκαν πάλι στη γαλάζια θάλασσα,
με τον παλιό τους βασιλιά και ρότα την Ιθάκη.

Οι επιζήσαντες

Χωρίς μνήμη,
χωρίς τιμή,
τοποθετήθηκαν άνευ αληθείας.

ΑΝΑΛΗΘΕΙΕΣΕΛΕΓΑΝ...

Χωρίς αιδώ,
χωρίς φειδώ,
επαίρονταν άνευ ερυθρίασης.

ΜΗΔΙΣΑΣΕΚΟΚΙΝΗΣΑΝ...

Χωρίς σεβασμό,
χωρίς λογαριασμό,
έβαλλαν άνευ φόβου.

ΑΝΕΒΑΛΛΑΝΤΑΚΑΛΑ...

Μοναχικός της αρετής ο δρόμος

"Δι' αυτό πρέπει, καθώς ο 

ποιητής είπε δια την γυναίκα να νομίζωμεν ότι και δι'όλας τας 

αρετάς το αυτό ισχύει: "είναι στόλισμα της γυναικός η σιγή", 

ενώ δια τον άνδρα καθόλου δεν είναι στόλισμα η σιγή."
Αριστοτέλους Πολιτικά Α' 1260a, 34

Άλλοι με την ουρά στα σκέλια,

άλλοι με της αγέλης τη δύναμη...

δακτυλοβάμονες του δρόμου σου.

Μα εσύ είχες διαλέξει πορεία,

και σ' όσους δεν σέβονταν, με στεντόρεια φωνή

έσπερνες φόβο, κι αυτό αρκούσε.

Το ουρλιαχτό του αρχηγού,

το γρύλισμα του πληγωμένου εγωισμού,

έδειχνε τις προθέσεις του σαν θα 'πεφτε η νύχτα.

Μα εσύ αγέροχος σαν Κούρος,

κορμί σαν μπρούντζινος Τιτάνας,

έφτυσες στο διάβα του.

Άκουγες τον υπόκωφο θόρυβο,

το συριγμό των ψιθύρων,

το κροτάλισμα των δήθεν.

Μα δεν συνεριζόσουν τους δειλούς,

χωρίς να το διαβάσεις, το δίδασκες:

"γυναικί κόσμον η σιγή φέρει, αλλ' ανδρί ουκέτι τούτο"

Οι Κασσάνδρες μίλησαν,

οι δούρειοι ίπποι κρύφτηκαν,

οι Αργείοι μαζεύτηκαν.

Μα εσύ το πρόσωπο είχες ψηλά,

ο καθαρός αέρας, που 'λεγες θα 'ρθει, σε συνέπαιρνε,

και έγινε η δύναμή σου... αδυναμία σου.

Μετά την εισβολή, ο θάνατος, μετά το θάνατο η φωτιά, μετά τη φωτιά το έπος. 

Σκαιώδες νάνοι

Με χίλιους τρόπους
τους παρέσυραν στη σπηλιά.
Με εκατό κόλπα
τους φόρεσαν τις χειροπέδες.
Με δέκα παραμύθια
τους στέρησαν του φωτός την Αλήθεια.
Με τον ίδιο τρόπο
τους μύησαν στην κοινωνία των Σκιών.

Και μακρυά από τον Ήλιο
στην απομόνωση της σπηλιάς,
οι Σκιές των νάνων φαίνονταν αληθινές
και τόσο, μα τόσο τεράστιες!

Των Θεών εκλεκταί

Θεοί,
ταυτόχρονα όμως τόσο ανθρώπινοι.

Κατοικούν στου Ολύμπου την κορφή
μα είναι και αυτοί παιδιά της Γης.

Αγαπούν και μισούν,
δολοπλοκούν και έχουν συμπάθειες,
βοηθούν αυτούς που θέλουν... κατά το δοκούν.

Και ο Δίας;
Ο πατέρας Θεών και ανθρώπων;
Γέννημα ήταν της Γης και του παιδοκτόνου Κρόνου.

Σύζυγος
   μα και αδερφός,
φοβισμένο ταίρι
   μα και μπερμπάντης,
ηγέτης
   μα και πολιτικός,
σοφός
   μα και θαμπωμένος απ' την εμφάνιση.

Τον ξεγέλασε το τέχνασμα του Προμηθέα,
τον λύγισαν τα λόγια της Θέτιδας,
τον θάμπωσε η ομορφιά της Ιούς...
και πλήρωσαν ακριβά  τα καμώματα του οι αθώοι.