Μοναχικός της αρετής ο δρόμος

"Δι' αυτό πρέπει, καθώς ο 

ποιητής είπε δια την γυναίκα να νομίζωμεν ότι και δι'όλας τας 

αρετάς το αυτό ισχύει: "είναι στόλισμα της γυναικός η σιγή", 

ενώ δια τον άνδρα καθόλου δεν είναι στόλισμα η σιγή."
Αριστοτέλους Πολιτικά Α' 1260a, 34

Άλλοι με την ουρά στα σκέλια,

άλλοι με της αγέλης τη δύναμη...

δακτυλοβάμονες του δρόμου σου.

Μα εσύ είχες διαλέξει πορεία,

και σ' όσους δεν σέβονταν, με στεντόρεια φωνή

έσπερνες φόβο, κι αυτό αρκούσε.

Το ουρλιαχτό του αρχηγού,

το γρύλισμα του πληγωμένου εγωισμού,

έδειχνε τις προθέσεις του σαν θα 'πεφτε η νύχτα.

Μα εσύ αγέροχος σαν Κούρος,

κορμί σαν μπρούντζινος Τιτάνας,

έφτυσες στο διάβα του.

Άκουγες τον υπόκωφο θόρυβο,

το συριγμό των ψιθύρων,

το κροτάλισμα των δήθεν.

Μα δεν συνεριζόσουν τους δειλούς,

χωρίς να το διαβάσεις, το δίδασκες:

"γυναικί κόσμον η σιγή φέρει, αλλ' ανδρί ουκέτι τούτο"

Οι Κασσάνδρες μίλησαν,

οι δούρειοι ίπποι κρύφτηκαν,

οι Αργείοι μαζεύτηκαν.

Μα εσύ το πρόσωπο είχες ψηλά,

ο καθαρός αέρας, που 'λεγες θα 'ρθει, σε συνέπαιρνε,

και έγινε η δύναμή σου... αδυναμία σου.

Μετά την εισβολή, ο θάνατος, μετά το θάνατο η φωτιά, μετά τη φωτιά το έπος.