Τιτάνια φύση

Είναι μια κάστα αλλιώτικη,

στις φλέβες τους κυλά το αίμα του Ουρανού.

Το όνομα τους σέβονταν οι λαοί,

τα έπη τους τραγουδούσαν οι ποιητές,

μα τώρα πια έχουν εκλείψει.

Ήταν απ' τη φύση τους καταδικασμένοι,

δεν το είχαν για πολύ να πεθάνουν στον αγώνα

και οι πλείστοι έφυγαν γρήγορα,

πριν να δουν σπόρο δικό τους να πετάξει φύτρα,

προτού θερίσουν καρπούς.

Είναι οι Τιτάνες και οι απόγονοι των,

μιλούν με πράξεις και αγώνες,

σηκώνουν το κεφάλι, υψώνουν το ανάστημα,

μπαίνουν στη μάχη με λάβαρο τα ιδανικά...

Μα τούτα δεν αγγίζουν τους πολλούς.

Το πλήθος θέλει λόγια φθονερά, λόγους φοβέρας,

αυτά του έρχονται πιο βολικά

κι εύκολα από τ' αυτί

βρίσκουν το δρόμο για την καρδιά και το μυαλό.

Του Ουρανού οι γιοι δεν 'ξέραν από λόγια.

Έμπρακτα, δίνουν τη φωτιά σε όσους θέλουν τη ζέση της.
Στους αδύναμους στέκονται σιμά και θυμώνουν τους ισχυρούς. 

Χωρίς μιλιά, δέχονται τα κτυπήματα: συκοφαντίες και φθόνο.

Της Ήρας τον λίβελο δεν αντικρούουν,

οι λέξεις της, απ' τις πράξεις τους, πιο δυνατές!

Και μετά...

υπομένουν το μαρτύριο τους,

καθημερινά να τους τρώει τα σωθικά.

Μόνη ελπίδα: τη λύτρωση κάποτε να φέρει ένας ηγέτης,

ανώτερος των καλοντυμένων χαμερπών,

με μόνο ένδυμα τη λεοντή και αποστολή να υπηρετεί το θέλημα των Θεών.

Ήρωας και αυτός, με φύση τιτάνια, ενάντια στην αδικία και στο ψέμα.

Αλλά οι Τιτάνες έχουν πια χαθεί!

Ακολούθως χάθηκαν οι γιοι τους...

ακολούθως χάθηκε και η Ανθρωπιά!