Δρυὸς πεσούσης

"δρυὸς πεσούσης πᾶς ἀνὴρ ξυλεύεται"
- Μενάδρου Γνῶμαι μονόστιχοι (123)

Ο δρυς στην αυλή, έπεσε αδόκητα!

Οι νοικοκυραίοι σάστισαν,
έριξαν το βλέμμα χαμηλά.

Μέχρι ωσότου να συνέλθουν,
το κακό ολοκληρώθηκε.

Τον κορμό πήρε ο τάδε,
τα χοντρά κλωνιά ο δείνας,
στην αυλή έμειναν τα χαμόκλαδα.

Μετά από χρόνια,
οι νοικοκυραίοι, ηλιοκαμένοι, αποδήμησαν.
Μετά από πολλά χρόνια,
οι γιοί, συνήθισαν χωρίς τη δροσιά του.

Μετά από δεκάδες χρόνια,
τα εγγόνια, αποδέχθηκαν την απουσία του.

Μα όσοι ξυλεύτηκαν,
ζήτησαν εν καιρώ και τα ρέστα!