Οδυσσέας προς τον Αμφίνομο του Νίσου από το Δουλίχιο

Ουδέν ακιδνότερον γαία τρέφει ανθρώποιοπάντων, όσσα τε γαίαν έπι πνείει τε και έρπει.
Ου μεν γαρ ποτέ φησι κακόν πείσεσθαι οπίσσω,όφρ’ αρετήν παρέχωσι θεοί και γούνατ’ ορώρη˙αλλ’ ότε δη και λυγρά θεοί μάκαρες τελέωσι,και τα φέρει αεκαζόμενος τετληότι θυμώ.
Τοιος γαρ νόος εστίν επιχθονίων ανθρώπωνοίον επ΄΄ημαρ άγησι πατήρ ανδρών τε θεών τε.
και γαρ εγώ ποτ’ έμελλον εν ανδράσιν όλβιος είναι,πολλά δ’ ατάσθαλ’ έρεξα βίη και κάρτεϊ είκων,πατρί τ’ εμώ πίσυνος και έμοισι κασιγνήτοισι.
τω μη τις ποτε πάμπαν ανήρ αθεμίστιος είη,αλλ’ ο γε σιγή δώρα θεών έχοι, όττι διδοίεν.

Τίποτα κατώτερο από τον άνθρωπο δεν θρέφει η γη απ’ όλα πάνω της αναπνέουν και κινούνται. Γιατί ποτέ δεν πιστεύει ότι θα πάθει κακό, όταν οι θεοί του δίνουν υγεία και τα γόνατά του είναι δυνατά. Αλλά και όταν δώσουν και τα θλιβερά οι αθάνατοι θεοί, και αυτά τ’αντέχει με υπομονή. Γιατί έτσι αισθάνονται οι άνθρωποι, όποια μέρα κι αν τους φέρει ο πατέρας των θεών. Γιατί κι εγώ κάποτε ήμουν ευτυχής ανάμεσα στους άντρες και πολλά σφάλματα έκανα παρασυρμένος από το θάρρος και τη δύναμη μου, στηριζόμενος στον πατέρα μου και τους αδελφούς μου. Γι’αυτό κανένας άντρας ποτέ να μην είναι άδικος, αλλά σιωπηλά ν’ απολαμβάνει τα δώρα των θεών που του δίνουν.


- Όμηρος. Οδύσσεια σ’ §130-142