Δεύτε λάβετε φώς

Λαμπάδιασες σύγκορμος!

Κι όμως,
δεν έλαβαν απ' το φως σου παρά ελάχιστοι.
Σαν έπαψε η φωτιά να σου τρώει το κορμί, έσβησες απ' τη μνήμη των πολλών.
Χωρίς να εκδικηθούν το θάνατο σου, τον αποδέχτηκαν (κάποιοι ίσως με ανακούφιση).

Έμεινε μόνο η σκιά σου·
το ύψος της δεν ενοχλούσε τους νάνους.
Ο φάρος κατακρημνίστηκε·
το φως του τάραζε τους χθόνιους.
Η φωτιά που άναψες, αφέθηκε·
η θέρμη της βασάνιζε τους ψυχρόαιμους.

Η φλόγα σου δεν συνεπήρε τους πολλούς,
δεν έγινε λαίλαπα,
μόνο έμεινε η στάχτη σου, να τη σκορπίζει ο άνεμος.

Και η κοπέλα που σε περίμενε, τι έγινε;

Σίγουρα οι χθόνιοι την καταφρόνησαν, επειδή  την αγάπησε ο αετός.
Σίγουρα οι νάνοι την άφησαν στην άκρη, μην τους θυμίζει το μπόι τους.
Σίγουρα την ανάγκασαν να ζήσει...
Ας είναι, έτσι το ήθελες και εσύ.