Σαν βραδιάζει

Όσο ο ήλιος ψηλά την πορεία του ακολουθεί
και οι ζωντανοί μηχανικά πορεύονται,
το πνεύμα σου αδρανεί.

Μα σαν βασιλέψει το μέγα άστρο,
απ' τους ατμούς της θάλασσας γεννιέσαι πάλι
ετοιμοπόλεμος,
Σπαρτιάτης, αρχηγός, αυτόνομος.

Για 'σένα δεν πέρασαν τα χρόνια!
Οι Μηδοι θέλουν να διαβούν τις Πύλες,
και κάθε βράδυ στην έγνοια σου έχεις πατρίδα και οικογένεια.

Σίσυφος του καθήκοντος,
το πνεύμα σου καθεβραδύς στις επάλξεις.
Θέλει να φράξει την Ανοπαία ατραπό,
να διώξει του Πέρση τους Αθανάτους.

Για σένα δεν πέρασαν τα χρόνια.
Η νόησης σου γυροφέρνει στα χρόνια του αγώνα.
Σαν οι ζώντες αναπαύονται απ'τις αυτόματες τροχιές τους,
το πνεύμα σου ανεβαίνει ξανά το βουνό,
κι ας είσαι παρά σκιά του βασιλιά,
κι ας είναι σίγουρο πως ο ογκόλιθος δεν θα φτάσει ποτέ στην κορυφή,
κουρασμένος μεν, παραμένεις πιστός στα αρχαία ιδανικά...

...και κάθε βράδυ, στην έγνοια σου έχεις πατρίδα και οικογένεια.