Προδότες και ήρωες

Σαν είναι ο κάμπος σπαρμένος, πράσινος, Πώς να διακρίνεις τα ζιζάνια;
Κι ας είναι πολλά, μέσ' τα σπαρτά δεν ξεχωρίζουν.
Απλώνουν ρίζες, δυναμώνουν στη σκιά των αγάνων.
Τους κόβουν τη δύναμη, νοθεύουν τη σοδειά ενώ αγκαλιάζουν τα στάχυα και χορεύουν μαζί τους.
Να τα ξεχωρίσεις στο πλήθος δεν είναι εύκολο.
Θέλει μάτι που είδε τον κόκκο να πετά βλαστό και φύλλο.
Θέλει χέρι να σταχυολογήσει.
Θέλει μυαλό να θυμάται τα λόγια της μάνας, τον ιδρώτα του πατέρα, την ιστορία του παππού.


Να τα ξεχωρίσεις στο πλήθος δεν είναι εύκολο,
μα σαν είναι η χρόνια δίσεκτη, πρέπει.


Και τα Λουλούδια;
Αυτά εύκολα ξεχωρίζουν,
το χρώμα τους δεν τα αφήνει να κρυφτούν.
Χρώμα κίτρινο όπως τον ήλιο.
Χρώμα κόκκινο όπως το αίμα.
Χρώμα γαλάζιο όπως τον ουρανό.

Μου λες, γιατί μιλάς για τα ζιζάνια; Να τα ξεχωρίσεις στο πλήθος δεν είναι εύκολο.
- Μα σαν είναι η χρόνια δίσεκτη, πρέπει!