Είς οιωνός άριστος

ἡ Πυθία εἶχε δώσει χρησμὸ στοὺς Σπαρτιάτες, πὼς ἕνα ἀπὸ τὰ δυό: ἢ ἡ Σπάρτη θὰ χαλαστῆ ἀπὸ τοὺς βαρβάρους ἢ ὁ βασιλέας της θὰ σκοτωθῆ.

"ὑμῖν δ᾽, ὦ Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο,
ἢ μέγα ἄστυ ἐρικυδὲς ὑπ᾽ ἀνδράσι Περσεΐδῃσι
πέρθεται, ἢ τὸ μὲν οὐχί, ἀφ᾽ Ἡρακλέους δὲ γενέθλης
πενθήσει βασιλῆ φθίμενον Λακεδαίμονος οὖρος.
οὐ γὰρ τὸν ταύρων σχήσει μένος οὐδὲ λεόντων
ἀντιβίην· Ζηνὸς γὰρ ἔχει μένος· οὐδέ ἑ φημί
σχήσεσθαι, πρὶν τῶνδ᾽ ἕτερον διὰ πάντα δάσηται."


Δεν πίστεψες το χρησμό,
ήξερες τα καμώματα της Πυθίας,
ήξερες των ιερέων την τρανή την πίστη... στο χρυσό.
Ούτε στους Κορνεάτες έδωσες αυτί,
σαν είναι ο Πέρσης στο Βορρά, τι τα θέλεις τα τρεχαλητά;

Ούτε ο Θεός θα τα 'θελε.

Κάτω από το γέρο δρυ, στον Δία μίλησες,
τη φωνή Του να μην αλλοιώνουν του μαντείου οι κούφιοι τοίχοι.
Κάτω από τ' άστρα, άφωνος,
ζήτησες απ'την Γοργώ το στερνό συγνώμη,
τον πόνο σας άλλος να μην γνωρίσει.

Η Πόλις δεν ήταν μπορετό ν' ακούσει.
Μες τις γιορτές και τ' αγωνίσματα δεν είχε χρόνο για λόγους του πολέμου.
Σε αυτούς, χρησμό θα έστελνες σαν θα γινόσουν ισόθεος,
υπογραμμένον με το αίμα σου,
αντηχώντας την πανάρχαια ρήση,
αρχηγών που δεν δείλιασαν μπροστά στο θάνατο:
Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης.