Αιώνια απραξία

Πόσο ταλαίπωρο να είσαι άεργος!
Του φαίνονται οι στιγμές ατελείωτες.
Σαν αιωνόβιο δέντρο σε μια έρημο.
Στέκει ατενίζοντας το τίποτα.
Χρόνια πολλά, γεμάτα με κενό.
Που τις ώρες θα νόμιζε άπειρες,
σαν της ερήμου τους κόκκους άμμου.

Μα όταν τα φύλλα πια ξεράθηκαν,
ο χρόνος αυτός ο ατελείωτος,
σαν μια στιγμή του φάνηκε.
Σαν αεράκι της στιγμής,
που φύσηξε και πέρασε.
Κι όλες οι ώρες, οι αμέτρητες,
έγιναν σταγόνα ύδατος...
που την κατάπιε η άμμος.