Η ΚΑΚΟΓΛΩΣΣΙΑ

Μεν είσαι πισακλούθιν τους τζι εν να το μετανώσεις.
        Ακρώστου μου τζι έννεν καλά,
        Το φέρσιμον τους εφ φελά,
        Κόρη, τζιαί ν' αναρκώσης.

Τούτες με την κακογλωσσ'άν πολλές εν που στραώσαν.
        Η Ευρυκλού εν αρφανή
        Τζιαί τούτον μανιχά κανεί
        Τζι ήντα της αντακώσαν;

Βουρούν ομάδιν σγιάν τηδ δουν, πως εν να τηφ φιλήσουν
        Τζιαι μάγκου μιά εν ημπορεί
        'Πο τούτες, με να τηθ θωρεί
        Τζι εν να την κοκκαλίσουν.

Αλλάσσουν την μουτσούναν τους, σγιαν την ωχράν π' αλλάσσει
        Κάθε τσιμπίν ο χαμωλιός
        Που τοθ θωρούν οι λας αλιως
        Σγιαν παρπατεί τζιαι ράσσει.

Τούτα τους τα καμώματα ένεν των προκομμένων·
         Κάμνει τα μια πολιτιτζ'ή
        Πων έσσ'ει πκιον ποτζ'εί τζιαι τζ'εί,
        Πων πλάσμαν μισησμένον.

Εμείς να δούμεν εν πρέπει θέμι μήτε να πούμεν
        Τζι όϊ να μεδ δούμεν κουτσ'ίν
        Τζιαί δόστου πκιον έναν σατσ'ίν
        Λόγια να κουαλούμεν.

Εν κάλιον να μουλλώνουμεν τζι ο Πλάστης μου κρινίσκει·
       Ούλλα θωρεί τα τζι αγκαδκιά,
        Τζ'είνος που κάμνει, βρίσκει.
        Έχουμεν ούλλες μας παιδκιά.

Καθένας ζ'ει για μιαν τιμήν τζιαι δίχα της να ζήση
        'Εν ημπορεί, με σταλαμήν.
        Πε μου, κουτσούλιν το κορμίν
        Μπορεί να παρπατήσει;

Μουσκουμυρίζ' η Ευρυκλού σγιαν τον ποταμοΐτην
        Όπου δκιαλλάξη τζι όπου πα',
        Θώρεις την τζιαι λαμποκοπά
        Ούλα τον ποσπερίτην.

Μμα τούτη η κακογλωσσ'ά, τωρά που ξηφαντώννει
        Στο γέρημον τουν το χωρκόν
        Εν ούλλα το θανατικόν
        Που παρπατεί τζι απλώννει.